دو صفر چهل و چهار ... 00:44

هَذَا مَقَامُ الْغَرِیبِ الْغَرِیق .. الْمَحْزُونِ‏ الْمَهْمُوم .. هَذَا مَقَامُ الْمُسْتَوْحِشِ الْفَرِق .... و مَا هَکَذَا الظَّنُّ بِکَ ...

دو صفر چهل و چهار ... 00:44

هَذَا مَقَامُ الْغَرِیبِ الْغَرِیق .. الْمَحْزُونِ‏ الْمَهْمُوم .. هَذَا مَقَامُ الْمُسْتَوْحِشِ الْفَرِق .... و مَا هَکَذَا الظَّنُّ بِکَ ...

دو صفر چهل و چهار ... 00:44


دَرْ زُلْفِ چونْ کَمَنْدَشْ اِیْ دِلْ مَپیچْ کانْ‌جا

سَرْها بُریدِهْ بینیْ بی جُرم و بی جِنایَتْ

کاشیِ مسجدِ دل
  • ۹۷/۰۲/۱۳
    ...
  • ۹۴/۰۵/۲۳
    ....
آخرین نقشِ کاشی

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت         گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم          یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت
رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس         گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا        سرها بریده بینی بی‌جرم و بی‌جنایت
چشم‌ت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی      جانا روا نباشد خون‌ریز را حمایت
از هر طرف که رفتم جز وحشت‌م نیفزود          زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت
در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود         از گوشه‌ای برون‌آ ای کوکب هدایت
ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم                  یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت
این راه را نهایت صورت کجا توان بست       کش صد هزار منزل بیش است در بدایت
هر چند بردی آبم روی از درت نتابم               جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت
عشق‌ت رسد به فریاد گر خود به سان حافظ         قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت